مدتهاست ، دلم برایت تنگ است
و کلنجار می روم گاهی هنوز
و دلتنگ تر خواهم شد از فردا

اما،هر دو می دانیم و من بیشتر که...

-----

...
آه می کشی و می پرسی "چه کسی در را بست ،

 این باد کجاست
که همه چیز را ببرد با خود"، بعد به حفره بزرگ توی سینه ات نگاه می کنی
 و باز نگاه میکنی .

-----

تقدیم می کنم به اکبر عزیز که نمی داند چه شد
و احمد عزیز که "که " اش را خود بهتر می داند
و به خودم .

یادداشت اول:

امروز آموختم: زندگی خیلی ها مرگ آهسته است...آهسته و آرام مردن.

یادداشت دوم:

به زور آرام بخش ها ، سر آگاهیمان را زیر برف می کنیم تا نفهمد چه بد شده حالمان...

یادداشت سوم:

عشق، معامله ی بزرگ و پیچیده ای است ...

یادداشت چهارم:

در خواب دیدم که از کسی پرسیدم ، خوشحالی مادر فلانی هستی؟  لبخند روشنی زد و گفت: البته!

یادداشت پنجم:

دوباره آزادم..در شرایطی که از فردا و دیروز می گریزم

و از تصوراتی که مثل گرداب ساخته بودم تا مرا به تو برسانند  رها گشته ام.

یادداشت ششم:

به قول عزیزی، گاهی در عشق قسمت دیگر جهان فرو می رویم.

می نشینیم و می پرسیم چه طعم هایی را چشیده ایم و چه طعمهایی مانده اند..

حتی کدام را بیشتر دوست دارم ؟

بعد کاسه دردهایت را از پنجره خالی می کنی

و برعکس روی سرت می گذاری و می خندی!

آخرین یادداشت:

نور از  لا به لای برج های جلوی پنجره بالای تختم  می تابید

نمی دانم چه کسی ، کی...حجم تپنده سینه ام را حراج کرد

نمی دانم چرا زندگی ، کودکی ام را "زود " به تاراج برد

و تا کی ، در آغوش این خانه سفالین خواهم ماند

آیا فردا نیز دوستم خواهی داشت؟

اگر بدانی خستگی ام  ،  با لبخندت می رود از من

و بازمیگردم از  همه تلخی های  همیشه

نمی دانم چرا ، تا نیمه های شب درب حراجی باز است

زیرا ، "من " بسیار خسته ام

از آغاز احساسی در من بود که می گفت  که در "این" بازی غریبم

من از این دایره بیرون زدم آخر

نفهمیدم ،

چه کسی "عاشق"  بود و چه کسی نبود

"معشوق" را سر آخر چه کسی برد با خود...

این "رقابت" مبهم بین چه کسانی  بر سر کی یا چی بود

شاید نمی خواهم بیش از این بدانم ،

زیرا بسیار خسته ام... جان به لبم،

من از این دایره بیرون زدم آخر.